سایاچی 2 نوشته شده توسطAdmin
در تاريخ پنجشنبه 23 اسفند 1386 - 15:36
ساياچيها با قلبهايي مالامال از آرزوهاي خوش و دعاهاي خير، روزشمار پايان سال را با شعر و ترانه زمزمه ميكنند و خير و بركت سال آينده را از درگاه بيهمتاي بخشنده طلب ميكنند.
مراسم سنتي «سايا» از جمله زيباترين رسمهاي مردمان خطه آذربايجان به مناسبت روزهاي پاياني سال و آغاز سال نو است كه از چندين ده روز مانده به عيد نوروز در شهرها و روستاهاي مختلف آذربايجان برگزار ميشود.
برپا كننده اين مراسم شخصي بهنام « ساياچي» است. وي در روزهاي پاياني هر سال خانه به خانه ميگردد و با خواندن شعرهايي مخصوص براي اهالي هر خانهاي سالي پر بركت را آرزو ميكند. او همچنين روزهاي مانده به عيد را شمارش ميكند و بدين جهت ميتوان گفت به احتمال زياد، واژه « سايا» از مصدر تركي «سايماق» به معناي «شمردن» گرفته شده است.
ساياچيها در مقابل دعاهاي خير و شعرهاي دوستداشتني خود از صاحبخانهها هديه و انعامي را دريافت ميكنند. اين هديه ممكن است گندم و جو و شيريني و آجيل باشد يا مبلغي پول به ساياچي هديه داده شود. ساياچي در شعرهاي خود براي كساني كه با ميل و رغبت و گشادهدستي به او هديه و انعام دادهاند، آرزوي تولد فرزند پسر در سال آينده را ميكند و براي آنهايي كه هديهاي اندك و كمارزش دادهاند، دختردار شدن را ميطلبد.
وصف حال احشام و گوسفندان از ديگر نكتههاي جالب توجه شعرهاي « سايا» است:
